وزیر خارجه ایران در مصاحبهای با یک نشریه آمریکایی گفت ایران در حال انجام رایزنی با بازیگران منطقهای برای حل بحران سوریه است.
به گزارش نامه نیوز،وزیر خارجه ایران در مصاحبهای با یک نشریه آمریکایی در خصوص آخرین ماجرای رسانهای در خصوص روابط ایران و آمریکا یعنی دست دادن «اتفاقی» خود با باراک اوباما در راهروهای سازمان ملل و تحولات سوریه سخن گفت.
خبرنگار ابتدا به داستان دست دادن پرداخت و پرسید: «آیا می دانستید اوباما میآید و با شما دست میدهد؟»
ظریف پاسخ داد: «نه، این برای رئیس یک نظام معمول نیست که برای دست دادن با یک وزیر خارجی، برنامهریزی کند. اوباما دو ساعت قبل از آن در مجمع عمومی سخنرانی کرده بود و من انتظار نداشتم ببینم که وی به سالن عمومی سازمان بازگردد.»
وزیر خارجه ایران در خصوص جزئیات این ماجرا باز هم سخن گفت و ادامه داد: «در حال بیرون رفتن بودم که به دلیلی که از آن اطلاع ندارم، اوباما وارد سالن مجمع عمومی شد و ما اتفاقا با هم روبرو شدیم، چه این صحبت مرا ضبط کنید و چه نه، باز هم میگویم که این یک تصادف بود.»
خبرنگار پرسید که آیا این کار برای شما در خانه (ایران) هزینه خواهد داشت؟
محمدجواد ظریف پاسخ داد: «هزینه داشته، البته من هر کاری که بکنم برایم در ایران هزینه خواهد داشت، پس چیز جدیدی واقع نشده است.»
خبرنگار در ادامه محور سوالات را که اوباما-ظریف بود به اوباما-روحانی تغییر داد و پرسید: «چرا رئیسجمهور روحانی مایل به دیدار با پرزیدنت اوباما نیست؟ مقامات کاخ سفید به روشنی به من و کسان دیگر گفتهاند که علاقهمند بودند این دیدار این بار صورت بپذیرد.»
ظریف پاسخ داد: «چون که ما اعتقاد داریم که الان، کارِ درست عبارت است از قرار دادن بحث اجرای توافق هستهای در دستور کار و این اولویت شماره یک ماست. شما نباید کاری کنید که این مسئله را پیچیده کند. برای ما محتوای کار مهم است و نه ظاهر آن.»
در ادامه خبرنگار در خصوص طرح چهارمحلهای ایران برای حل بحران سوریه سوالی پرسید و جزئیات آن را خواستار شد.
ظریف گفت که «تشکیل دولت وحدت ملی، آتشبس، مبارزه با تروریسم، اصلاح قانون اساسی و ایجاد ساختار دائمی دولت بر اساس قانون اساسی جدید»، گامهای اصلی طرح ایران را تشکیل میدهد.
خبرنگار پرسید که آیا ایالاتمتحده هم از این طرح اطلاع دارد که ظریف اینگونه پاسخ داد: «ایالاتمتحده معمولاً توسط همپیمانان اروپاییاش و سازمان ملل در جریان امور قرار میگیرد و اینها از تفکرات ما آگاه بودند.»
خبرنگار از ظریف پرسید که آیا وقتی خبر شروع حملات روسیه به سوریه را شنیدید، تعجب کردید؟
وزیر خارجه ایران پاسخ داد: «نه لزوماً، چون به تلاش بین المللی برای مقابله با داعش و دیگر سازمانهای مشابه مانند جبههالنصره و احرارالشام نیاز بود.»
خبرنگار باز هم سوال روسی-سوری پرسید و گفت که روسیه بالاخره از این بمبارانها چه میخواهد؟
ظریف پاسخ داد: «همان چیزی که حتماً آمریکا از این بمبارانها میخواسته و آن نابودی داعش است.»
وزیر خارجه ایران در این جمله از گونهای از ساختار گرامری در زبان انگلیسی استفاده کرده که برای اتفاقات واقع نشده به کار میرود (Unreal Conditioning) و میتوان از این ساختار اینگونه برداشت کرد که آمریکا به واقع «خواستار» نابودی داعش نبوده است.
خبرنگار پرسید که هدف روسیه از این حملات داعش بوده یا جبههالنصره؟
ظریف پاسخ داد: «اولین هدف جیشالفتح بود که از ادغام النصره و احرارالشام درست شده است.»
ظریف در پاسخ به ادعاها در خصوص حضور نظامی ایران در روسیه هم گفت که ماهیت حضور ایران به هیچوجه تغییر نکرده و مستشاران نظامی ایران همچون قبل به ارتش سوریه مشاوره میدهند.
در ادامه خبرنگار آمریکایی تأثیر عملیاتی برجام بر کاهش تنشها در خاورمیانه را جویا شد.
ظریف گفت که برجام هنوز نتوانسته مسیر را برای گفتوگوی گستردهتر ایران بر سر موضوعاتی مانند عراق، سوریه و یمن باز کند ولی «امیدواریم اجرای برجام باعث کاهش بی اعتمادیهای موجود در ایران نسبت به اهداف و سیاستهای کلی آمریکا در منطقه شود.»
ظریف بدون نام آوردن از نهاد خاصی، منتقدان آمریکایی برجام را هم مورد حمله قرار داد و گفت: «مشخصاً نظراتی که در دو ماه اخیر شنیدیم و خطاب اکثرشان هم به حوزههای داخلی آمریکا بود، کمکی به کاهش بیاعتمادی (ایرانیان نسبت به آمریکا) نکرد.»
خبرنگار پرسید که آیا با توافق ایران و آمریکا بر سر نحوه حل و فصل معضلات مربوط به برنامه هستهای ایران، فصلی جدید در روابط دو کشور آغاز شده است؟
ظریف پاسخ داد: «هنوز پاسخ این سوال مشخص نیست ولی امیدوارم که 2 سال از زندگیام را برای هیچ هدر نداده باشم، مطمئنام که وزیر (جان) کری هم امیدواری مشابهی دارد.»
ظریف در انتهای مصاحبه خود از «ایجاد اعتماد» و مذاکره با آمریکاییها در خصوص «مسائل دیگر» هم سخن گفت.
وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران گفت: « ... اگر با حسن نیت، اجرای برجام را ادامه دهیم، امکان ایجاد نوعی از اعتماد که ما را برای تعامل بر سر موارد دیگر توانمند سازد، وجود خواهد داشت.»
